Erik Günther (Aka Kikkie95) favoriete topics

Moderator: Jarno

Pagina's: 1 ... 38 39 40 41 42 43 44 45 46

Topic: Erik Günther (Aka Kikkie95) (147196 keer gelezen)
Ben-Gunther
 
Profiel Privébericht 
Geslacht: man
Locatie: Edam-Volendam
Lid sinds: 23-06-2002
     Reageer met citaat 
142754



Deel 23: Welke route is de juiste, april 2018

Toch nog een afspraak met Kerkhoffs, we zijn blij dat hij weer op ons pad komt. We hebben deze man leren kennen als iemand die zegt wat hij er van vindt zonder het mooier te maken dan het is. Het heeft wat voeten in de aarde voor er wekelijk een datum in de agenda staat, maar uiteindelijk wordt er ruimte gemaakt in zijn drukke agenda en gaat Erik met zijn moeder, die hem altijd begeleid bij zijn bezoeken, naar het AMC.

Ondanks dat het dossier bekend is, mag Erik opnieuw uitleggen hoe het met hem gaat, welke route hij wil bewandelen en waarom. Kerkhoffs ziet het amputeren van zijn voet als allerlaatste optie en is van mening dat Erik nog niet op dat punt is aangeland. Zonder er doekjes om te winden zegt hij, dat hij niet van plan is deze ingreep uit te voeren. Als alternatief wil hij het gewricht compleet fixeren, Kerkhoffs is er van overtuigd dat hij dit succesvol kan doen. Erik heeft zijn twijfels, maar zijn vertrouwen in deze arts is groot. Samen praten ze een tijdje over de pro en contra’s van de opties die er liggen. Kerkhoffs schuwt daarbij niet het randje op te zoeken en Erik te vragen of zijn motieven wel zuiver zijn en niet alleen bedoeld om zijn sportieve ambities veilig te stellen. Het zijn uiteindelijk legitieme vragen die gesteld moeten worden en ook binnen ons gezin onderwerp van gesprek zijn geweest.

Het wordt Kerkhoffs duidelijk dat Erik meer nodig heeft dan één gesprek om tot een goed besluit te komen. Hij verteld dat hij in zijn carrière inmiddels meer dan 40 enkels compleet heeft gefixeerd en dat bij al deze mensen de voet behouden is gebleven. Hieronder zaten ook sporters en mensen tussen die na een ongeluk zwaar trauma hadden opgelopen. Hij vraagt Erik om wat geduld te hebben zodat hij hem in contact kan brengen met een aantal jonge sportieve mensen die door hem op deze manier behandeld zijn. Erik wil graag met deze mensen in gesprek en samen besluiten ze eerst deze route te gaan bewandelen vóór er beslissingen genomen worden.

Kort na het bezoek aan het AMC, staat er een Volleybaltoernooi op het programma, Erik gaat hier met zijn vriendin naartoe. Anders dan met het racen kom ik later op de dag om vanaf de tribune de wedstrijden te bekijken. Een van de teams die meespeelt in het toernooi is die van het militaire team uit Doorn. Deze sporters hebben hun thuisbasis op het militair revalidatiecentrum, het is tevens de thuisbasis van het nationale team. Een aantal van deze sporters maakt net als Erik deel uit van de nationale selectie. De verschillende sporters trekken veel met elkaar op en zijn ook op de hoogte van elkaars beperkingen. Vanaf de tribune zie ik dat Erik tussen de wedstrijden door veel contact heeft met een van de spelers van het militaire team. Ik kan van afstand niet zien waar het over gaat, maar tegen het einde van de dag wordt het duidelijk.

De speler waar Erik mee stond te praten heet toevalligerwijs ook Erik, hij heeft zwaar trauma aan zijn beide enkels. Net als bij Erik is het gewricht totaal vernield en had steeds grotere pijnklachten, waardoor zijn mobiliteit steeds minder werd. Beide mannen zitten zonder dat van elkaar te weten in hetzelfde traject. Als er medisch gezien geen zicht is op een oplossing voor de pijn en er niet fatsoenlijk gestaan kan worden, dan hebben de voeten geen functie, maar zijn ze eerder een belemmering. Ook deze Erik was zover dat hij hierover in gesprek was met zijn artsen en begeleiders.
Bij hem kwam vanuit het militair revalidatiecentrum een mogelijke oplossing, deze techniek is vanuit de Verenigde Staten via de Groot Brittannië in Doorn terecht gekomen. Hij zit in een pilot project en is daar behoorlijk enthousiast over. Hij is zo enthousiast, dat hij aan Erik moet denken, als dit een oplossing is voor mijn beide enkels, dan moet Erik daar ook van weten.

Erik vertelt mij dit verhaal aan het einde van de dag, hij ziet het als een kans waar hij iets mee moet. Ik zie het eigenlijk helemaal niet zitten, nóg een optie erbij, nóg verder weg van een beslissing en dit terwijl de opties die er nu al liggen complex genoeg zijn. In deze periode heb ik het moeilijk met de situatie. Ik heb Erik gezegd altijd zijn beslissingen te respecteren en hem te helpen waar ik kan, vanaf de dag van de crash tot vandaag heb ik die belofte altijd ingelost, de ene keer is het makkelijker dan de andere.

Erik wil alle opties serieus afwegen en maakt een afspraak in Doorn.

Wordt vervolgd.

« Gewijzigd: 26-04-2019 om 15:33:48 door Ben-Gunther »

Ben-Gunther
 
Profiel Privébericht 
Geslacht: man
Locatie: Edam-Volendam
Lid sinds: 23-06-2002
     Reageer met citaat 
143426



Deel 24 een andere route ( Mei 2018 )

Erik maakt een afspraak in MRC Aardenburg in Doorn, hoewel dit een militaire kliniek is, worden er ook burgers behandeld. In aanloop naar de eerste afspraak in Doorn, verdiep ik me in de achtergrond van de oplossing die we gaan onderzoeken. Het verhaal achter deze oplossing begint in de Verenigde Staten, tijdens de missies in Afghanistan krijgen de militairen veel te maken met letsel aan voeten en benen doordat er op grote schaal bermbommen worden ingezet door de tegenstanders. Veel soldaten raken hierbij een voet of been kwijt. Er zijn ook soldaten waarbij de gewrichten wel beschadigd raken, maar er geen directe reden voor amputatie is.

De militairen die een ledemaat moeten missen, kunnen na vrij korte tijd revalideren en met behulp van een prothese de draad van het “normale” leven weer oppakken. Sommigen kunnen zelfs in actieve dienst blijven. Voor de militairen die hun ledematen weten te behouden verloopt het proces vaak de andere kant op. Deze mensen houden zware pijnklachten, moeten daarvoor pijnstillers gebruiken, kunnen steeds slechter lopen en raken daardoor steeds meer geïsoleerd. Vanuit deze groep komt steeds vaker het verzoek om een voet of onderbeen te amputeren. Het stuit de chirurgen in de VS tegen de borst dat er zovéél amputaties moeten worden uitgevoerd. Dit moet toch op een of andere manier beter kunnen.

Vanuit de hoek van defensie krijgen revalidatieartsen en instrumentmakers de opdracht om te onderzoeken wat er mogelijk is om zonder te hoeven amputeren, de pijnklachten weg te nemen én mobiliteit terug te herwinnen. Omdat er géén druk van investeerders of verzekeringsmaatschappijen achter dit project zitten, kunnen deze mensen vrijuit hun gang gaan en komen uiteindelijk met een oplossing die er zó simpel uitziet dat je, je afvraagt waarom dit er niet véél eerder was.

Hoewel de oplossing er simpel uitziet, zit het toch zeer doordacht in elkaar. Het geheel bestaat geheel uit carbon, beginnend bij een voetbed, daaraan een staaf die de energie doorgeeft en aan de bovenzijde een constructie die net onder de knie het onderbeen omsluit. De oplossing wordt een orthese of exoskelet genoemd. Het neemt de functie van de enkel over zonder hem te verwijderen.

Na het lezen van een aantal artikelen en het kijken van filmpjes wordt ik steeds enthousiaster, dit is niet de zoveelste optie om te overwegen, maar juist één van de betere dingen die we op dit moment kunnen aangrijpen. Als dit op het einde van de rit niet werkt, hebben we nog steeds alle andere opties over omdat het in het geheel niets met het gewricht zelf doet.

De oplossing staat in Nederland nog in de kinderschoenen, in de VS en UK wordt het al veelvuldig ingezet, Erik is de vierde Nederlander én eerste burger die er mee aan de slag gaat. In Doorn wordt eerst bekeken óf de oplossing geschikt is voor de voet van Erik. Het doel is om de orthese om de huidige situatie te construeren, het heeft een puur ondersteunende functie en geen enkele corrigerende. Dat wil zeggen dat de positie van de voet niet wordt aangepast om hem recht te zetten, dit zou alleen maar druk én pijn veroorzaken. Goed nieuws! Het is mogelijk om deze oplossing toe te passen op Erik zijn situatie.

Met dit nieuws gaan we terug naar Kerkhoffs en Eriks revalidatiearts in Huizen, de laatste zal de aanvraag in gang moeten zetten om het een en ander op te kunnen starten. Kerkhoffs geeft aan nog niet eerder van deze oplossing gehoord te hebben, maar vindt het een prima idee om dit eerst te gaan toepassen. Zijn revalidatiearts kijkt er echter anders tegenaan, ze vindt het “Oude wijn in nieuwe kruiken” Een beugel om je been is niets nieuws onder de zon. Het is te kort door de bocht om het hier te laten stranden en spreekt met Erik af dat ze contact gaat zoeken met het revalidatiecentrum in Doorn om zich verder te laten informeren over de Ideo Brace.

De beide revalidatieartsen blijken oud studiegenoten van elkaar te zijn, hierdoor is vrijwel meteen het ijs gebroken. Samen bekijken ze de mogelijkheden waarna het door zijn revalidatiearts niet meer wordt gezien als een oude toepassing met nieuwe materialen, maar een hypermodern exoskelet met kansen om zonder amputatie weer verder te kunnen.

Eriks revalidatiearts schrijft een aanbevelingsbrief waarmee we naar onze zorgverzekering kunnen, de Ideo Brace zit niet in het verzekeringspakket omdat het niet officieel in Nederland wordt toegepast. We hopen dat het vergoed gaat worden, maar anders gaan we het hoe dan ook doen, dat geld komt er wel!

Wordt vervolgd.
Ben-Gunther
 
Profiel Privébericht 
Geslacht: man
Locatie: Edam-Volendam
Lid sinds: 23-06-2002
     Reageer met citaat 
143674



Deel 25 De man met de hamer ( juni 2018 )

De aanvraag voor vergoeding van de orthese is ingediend, we hebben er vertrouwen in dat dit goed komt en mocht dit niet gebeuren dan gaan we aan de slag om het op een andere manier te financieren.

Wachten is een beetje het sleutelwoord in deze fase, het reguliere volleybal seizoen is ten einde, half juli is het WK. Erik heeft het niet gehaald tot de selectie, het zou ook wel heel bijzonder zijn geweest als hij binnen één jaar na zijn debuut al op een WK zou kunnen acteren. Erik mag wel meedoen aan een ander internationaal evenement, het Dutch Tournament in Assen, op deze manier krijgt hij toch de kans om ervaring op te doen tegen buitenlandse teams.

De afgelopen periode heeft veel van ons gezin, maar van Erik in het bijzonder gevergd. We vinden het dan ook niet vreemd dat nu de teugels een beetje vieren, Erik sneller moe is dan gewoonlijk, hij heeft ook een paar keer kort achter elkaar last van een keelontsteking. Eerst maar wat uitrusten en weer opknappen, zodat je er straks tijdens het toernooi staat en daarna je debuut kan maken bij Allvo in de Eredivisie. In plaats van weer fit te worden, krijgt Erik naast vermoeidheidsverschijnselen ook last van vreemde uitslag op zijn lichaam. Toch maar naar de huisarts die meteen het vermoeden heeft dat Erik ziekte van Pfeiffer heeft, dit wordt na een bloedonderzoek bevestigd.

Terugkijkend loopt hij hier, zonder het te weten, waarschijnlijk al een tijdje mee rond. Vlak na het stellen van de diagnose is het op zijn hevigst, Erik is een week heel erg ziek, slaapt heel veel en verliest veel gewicht. Van nature is hij al niet zwaar, maar nu zakt zijn gewicht naar onder in de 60kg Dat is voor zijn doen wel heel laag. De vorm van Pfeiffer die Erik heeft is vrij agressief, het nadeel hiervan is dat je er erg ziek van bent, het voordeel is dat je er sneller vanaf kan zijn. Na een week of anderhalf echt goed ziek te zijn geweest begint Erik alweer op te krabbelen. Sporten kan nog niet, maar weer werken vanuit huis en zelfs af en toe naar de zaak gaat alweer vrij snel.

Erik hoopt zelf alsnog mee te mogen doen met het Dutch Tournament, de medische staf van NeVoBo vindt dat niet verantwoord en geeft te kennen dat dit niet gaat gebeuren. Het is jammer, maar verder niets aan te doen. In plaats van zelf sporten, gaat Erik naar het WK als toeschouwer, ook gaan we samen naar de Dutch TT, lekker MotoGP kijken met vrienden en bekenden. De zomer van 2018 wordt gebruikt om de accu weer op te laden, er ligt genoeg moois in het verschiet!

De aanvraag bij de zorgverzekeraar lijkt eerst een langdurig proces te worden, er wordt regelmatig gevraagd om aanvullende gegevens te sturen en het lijkt er op dat er niet snel een beslissing komt. Uiteindelijk blijkt het allemaal mee te vallen en krijgen we de toezegging dat het gehele traject door de zorgverzekeraar vergoed zal worden. Dit is weer een stap in de goede richting! Vanaf nu kan het proces echt worden opgestart en wordt er een nieuwe afspraak gemaakt in Doorn.

Tijdens de eerste afspraak wordt uitgelegd hoe het gehele traject zal verlopen. Eerst wordt er een afdruk gemaakt van Erik zijn been. Daarna wordt op basis hiervan een model van plastic gemaakt. Dit model zal gepast worden en verder op maat gemaakt worden. Als de pasvorm helemaal is wat het moet zijn wordt er aan de hand van dit model een definitieve versie gemaakt van carbon, waar alleen nog in detail wijzigingen aan kunnen worden doorgevoerd. Zodra het definitieve model gereed is, zal Erik de orthese moeten leren gebruiken, hiervoor worden ongeveer 12 sessies gepland. Vóór het revalidatieproces wordt gestart zal er eerst een nulmeting worden gedaan om te bepalen hoe Erik scoort op een aantal oefeningen. Daarna wordt er gerevalideerd waarna op het allerlaatst nog een eindmeting zal plaatsvinden.

Eind juli kan Erik terecht voor het maken van de gipsen mal, samen met zijn moeder gaat hij naar Doorn. Naast het gipsen, krijgt hij ook uitgebreid uitleg over hoe de komende weken er uit gaan zien. Er worden diverse filmpjes getoond van zijn voorgangers. Het verschil tussen de nulmeting en het eindresultaat is extreem te noemen. Van nauwelijks normaal kunnen lopen tot hardlopen door het bos, het is bijna te mooi om te geloven. Niels, zijn instrumentenmaker gaat er vanuit dat ook Erik eenzelfde metamorfose zal doormaken.

Wordt vervolgd.

« Gewijzigd: 01-05-2019 om 08:41:16 door Ben-Gunther »

Ben-Gunther
 
Profiel Privébericht 
Geslacht: man
Locatie: Edam-Volendam
Lid sinds: 23-06-2002
     Reageer met citaat 
143999



Deel 26 Now we wait! ( augustus 2018 )

Na het aanmeten van de orthese, is er een doorlooptijd van ongeveer 3 a 4 weken tot het plasticmodel kan worden gepast. We vullen de tijd van het “wachten” op met het weer opbouwen van de conditie. Lopen is op dit moment wel lastig, vrijwel alles wat verder dan in en om het huis is, moet met behulp van krukken. Fietsen geeft een hele andere belasting van het gewricht en lukt wel, dit is tevens een mooie manier om de spieren in de enkel actief te houden. Om het samen fietsen een beetje gelijkwaardiger te houden voor wat betreft het materiaal besluit Erik zelf een racefietsje op te bouwen waar ik op kan fietsen. Tot nu toe reed ik meestal op zijn oude racefiets, die qua frame maat niet helemaal bij mij past. Erik vindt het leuk om de materialen op te zoeken en zet een mooi fietsje in elkaar.

Naast alle sportieve en medische uitdagingen die op ons pad zijn gekomen, is Astrid ook een nieuwe uitdaging begonnen. Begin 2018 kreeg ze de kans om beheerder te worden van een verenigingsgebouw in Edam. Astrid werkt al jaren voor een groot cateringbedrijf en krijgt nu de kans om het werk wat ze doet als zelfstandige uit te voeren. Ons hele gezin weet hoe graag Astrid dit wil, we zijn gaan rekenen, plannen maken en starten de onderhandelingen met de stichting die eigendom is van het gebouw. Er zijn geen recente omzetcijfers beschikbaar en er moet best veel aan het pand en de inrichting gebeuren. We nemen uiteindelijk een gecalculeerde sprong in het diepe en gaan met het hele gezin vol enthousiasme aan de slag. Het aandeel van Erik en mij in dit project zijn, de ICT, kassa’s, wifi en dergelijke. Daarnaast is ook de geluidsapparatuur aan vervanging toe. Het is leuk om al deze veranderingen door te voeren en zorgt ook voor genoeg afleiding in deze periode waar we vaak moeten wachten.

Eind juli krijgt Erik het bericht dat hij op 1 augustus naar Doorn mag komen om het plastic model te passen en de nul meting te doen. Hoewel deze nog niet de totale functie van de uiteindelijke orthese heeft, zal hij er wel een stukje op kunnen lopen zodat hij in ieder geval een idee gaat krijgen hoe het een en ander zijn voet en been omsluit. Ik ben zelf nog niet in het revalidatiecentrum in Doorn geweest en besluit om met Astrid en Erik mee te gaan.

Voor de zoveelste keer in de wachtkamer, dit keer in een militaire faciliteit er liggen dan ook boeken met verhalen over militairen die letsel hebben opgelopen tijdens hun werk. Dit loopt van fysieke tot psychische problemen en een combinatie ervan. Het duurt niet lang of we zitten allemaal te lezen. Indrukwekkende verhalen over mensen die worden geconfronteerd met situaties die ze nooit hadden gewenst. De rode draad is, dat iedereen verder moet, ieder doet dat op zijn eigen manier. Véél mensen komen uiteindelijk in de parasport terecht, keiharde doorzetters.

Na een tijdje worden we opgehaald door Niels, hij is instrumentenmaker in het centrum en begeleid Erik gedurende dit deel van het traject. Voor we beginnen legt hij uit wat er allemaal gaat gebeuren, Astrid en ik mogen overal de hele tijd bij blijven en krijgen ook heel veel uitleg over het hoe en waarom van hetgeen er wordt gedaan. Na wat passen, meten en aanpassen is het model gereed om mee te gaan lopen, een bijzonder moment.

Erik moet tussen een soort brug zoals ook in een gymzaal gebruikt wordt lopen. Eerst met zijn handen op de liggers en daarna los. Zodra hij een paar keer los heen en weer gelopen heeft, krijgt hij de opdracht om voor zich uit te kijken. De afgelopen twee en een half jaar heeft Erik vooral naar de grond voor zich gekeken om te voorkomen dat hij op iets ongelijks zou staan. geworden. Het lopen gaat goed, het vooruit kijken moet nog wel een paar keer gezegd worden. Het is enerzijds nieuwsgierigheid om te zien wat er gebeurd en anderzijds een ingesleten gewoonte. Dat laatste krijgen ze er wel uit tijdens de revalidatie weet Niels te melden.

Na wat gelopen te hebben worden er meteen wat wijzigingen doorgevoerd en aantekeningen gemaakt voor zaken die in de werkplaats gedaan moeten worden. Als Niels terugkomt mag Erik het model zelfstandig aantrekken. Na een rondje binnen, mag hij zelfs even naar buiten om een stukje te lopen.
De gedrevenheid van Erik en Niels, de eerste stappen met het model en de verlichting die het meteen al geeft. Ik ben de hele tijd zwaar onder de indruk van wat ik zie. Niels en Erik praten over van alles en nog wat, ook over de motorsport waardoor we uiteindelijk hier zitten. Het is mooi om te zien dat dit een gesprek is met passie voor de sport, geen wrok!

Wordt vervolgd.
Ben-Gunther
 
Profiel Privébericht 
Geslacht: man
Locatie: Edam-Volendam
Lid sinds: 23-06-2002
     Reageer met citaat 
144239



Deel 27 beginnen bij de nul ( augustus 2018 )

Voor de uiteindelijke orthese gebruikt gaat worden wil het revalidatiecentrum bepalen wat de huidige staat van de mobiliteit van Erik is. Zodat het effect na revalidatie goed gemeten kan worden. In de aanloop naar deze dag zit Erik vol twijfels. Heb ik wel recht op zoveel support, straks vinden ze bij de nulmeting dat het allemaal wel meevalt met me en dat deze hele exercitie berust op aanstellerij en zijn er andere mensen die eigenlijk veel mee in aanmerking komen dan ik. Diep van binnen weten we wel beter, na maanden van onderzoek, de verzekeringsmolen en dat soort zaken mag je aannemen dat je, je hier helemaal geen zorgen over hoeft te maken.

De sporthal waar de meting zal worden gedaan is de thuisbasis van het nationale team, Erik is hier kind aan huis en pakt zodra hij binnen is een volleybal en gaat lekker aan de gang tot de fysiotherapeut binnenkomt. De nulmeting, revalidatie en eindmeting worden samen met een andere deelnemer aan het programma uitgevoerd. Hier wordt er bewust voor gekozen om een sportief en competitief persoon als Erik te koppelen aan iemand die veel rustiger is. Hiermee kan de een wat geremd worden terwijl de ander geprikkeld moet worden om een tandje bij te zetten.

De fysiotherapeut legt per onderdeel uit wat er gedaan moet worden, beide mannen krijgen drie pogingen per onderdeel waarbij de beste poging uiteindelijk in de boeken komt. Alle onderdelen worden ter referentie gefilmd. Erik mag zelf bepalen of hij bij het lopen met of zonder krukken gaat deelnemen aan de verschillende oefeningen. Omdat het doel is om uiteindelijk zonder krukken te gaan lopen, wil hij ook deze test zonder krukken doen. Op deze manier kan het verschil één op één gemeten worden.

We beginnen buiten op de hardloopbaan waar in een zelf te bepalen tempo een aantal minuten moet worden gelopen. Het aantal meters wat je aflegt wordt bepaald je score op dit onderdeel . Het is niet de bedoeling om jezelf hier helemaal aan gort te lopen, maar wel het met fatsoen hoogst haalbare te doen. Daarna gaan we naar binnen voor verschillende oefeningen, het zijn stuk voor stuk pittige onderdelen en al snel blijken de gedachten die Erik had over het wel of niet in aanmerking te komen volledig onnodig te zijn geweest. De eerste paar oefeningen zijn zwaar maar gaan nog redelijk. Gaandeweg het traject kan je aan Erik zien dat het steeds moeilijker wordt. De fysiotherapeut geeft meermalen aan dat het prima is als je bepaalde dingen niet helemaal kunt, of niet kunt afmaken. Het is geen wedstrijd maar een meting om te bepalen waar je op dit moment staat. Erik wil echter alles zo goed mogelijk doen.

Vooral de oefeningen waarbij je liggend op je buik op de grond moet starten, om vervolgens op te staan en een parcours te lopen met stappen voorwaarts, achterwaarts en zijwaarts hakken er diep in. Met tranen in zijn ogen rond hij deze oefeningen zo goed en kwaad als het gaat af. De oefeningen waarbij je op een been moet staan kan hij maar half doen. Los staan op zijn linkerbeen is niet mogelijk, laat staan oefeningen doen. Deze dag en deze meting zijn enorm confronterend. De oefeningen die moeten worden uitgevoerd verschillen niet zoveel van een gemiddelde voetbal warming up. In de basis helemaal niet zo moeilijk maar wel allemaal verschillende pasjes in verschillende richtingen.

Tijdens de oefeningen krijgt Erik zo nu en dan informatie over wat de gemiddelden zijn van de andere deelnemer én van de andere deelnemers die dit programma eerder hebben gevolgd. De toepassing van de orthese is voor iedereen verschillend. Sommigen zullen hem alleen gaan gebruiken bij het sporten, anderen vooral bij het lopen. Voor sommige mensen is het gebruiken van deze oplossing een tijdelijke kwestie in aanloop naar herstel of amputatie. Erik is een van de personen die hem veel uren per dag zal gaan gebruiken, het doel is om hem eigenlijk de hele dag te dragen en pas thuis af te doen als de dag er op zit. De fysiotherapeut vertelt dat het best zo zou kunnen zijn dat als Erik de orthese een tijdje in gebruik heeft. De enkel iets zal herstellen en hij mogelijk af en toe zonder zou kunnen lopen. Dit klinkt mooi, maar de kans dat het gebeurt schatten we zelf in als nihil. Er mist te veel in het gewricht om van herstel te kunnen spreken. De spieropbouw in de voet zal minder worden en uiteindelijk zal de situatie hetzelfde blijven of zelfs degraderen.

Wat een dag, hoogte en dieptepunten worden aan elkaar geregen. We houden ons doel voor ogen. Het onderste uit de kan halen. Opnieuw worden we hierin gesteund door een geweldig team, wat een toppers daar in Doorn.
Ben-Gunther
 
Profiel Privébericht 
Geslacht: man
Locatie: Edam-Volendam
Lid sinds: 23-06-2002
     Reageer met citaat 
144615



Deel 28 Een nieuwe start ( september 2018 )

Het lopen met het proefmodel is een bijzondere ervaring, hoewel het nog lang niet de support geeft van de uiteindelijke orthese, was het meteen duidelijk dat dit een stap in de goed richting is. Het lopen gaat een stuk beter en ook de pijnopbouw tijdens de oefeningen is gering. Met behulp van de aanwijzingen van Erik voor wat betreft de pasvorm en een aantal zaken die Niels constateert, is de volgende stap het fabriceren van de definitieve orthese.

In de eerste week van september is de orthese gereed en kan Erik starten met het revalidatie programma. Hiervoor moet hij twee keer per week naar Doorn, waar hij zal worden begeleid in het op de juiste manier gebruiken van het materiaal. Het is belangrijk dat je vertrouwen opbouwt in de orthese zodat je hem volledig durft te belasten. Het moet uiteindelijk zo vanzelf natuurlijk gaan, dat je er tijdens het lopen niet mee bezig bent. Hiervoor zijn ongeveer zes weken ingepland, indien het programma eerder kan worden afgerond, mag de resterende tijd gebruikt worden om onder begeleiding van het revalidatieteam de orthese in te zetten bij het sporten. Dit laatste spreekt Erik uiteraard enorm aan.

De eerste revalidatie dag wordt voor een groot deel gebruikt om de orthese verder aan te passen. De orthese aantrekken een paar rondjes op de loopbrug, daarna bespreken wat je voelt. Wat aanpassingen doorvoeren en weer de loopbrug op. Het doel is om de orthese uiteindelijk zo te krijgen dat hij overal hetzelfde aanvoelt. De voet en onderbeen moeten overal contact hebben met het materiaal, maar er mogen geen grote drukpunten ontstaan tijdens het lopen. Samen met Niels wordt er net zolang gewerkt aan het aanpassen van de orthese tot de situatie optimaal is. Schuim bijplakken of weghalen zodat drukpunten of de positie van de voet veranderen. Dit hele proces lijkt bijzonder veel op het rijden van een nieuwe motor op het circuit. Een paar rondjes naar buiten, zitpositie aanpassen, weer een paar rondjes, voetsteunen en clip-ons aanpassen weer naar buiten net zo lang tot alles zit zoals je dat graag zou willen.

Als op een gegeven moment alles optimaal is, mag Erik naar buiten om te lopen, ze gaan vrijwel meteen een stukje bos in waar er op een onverharde weg stukjes omhoog en omlaag gaan met veel oneffenheden. Dit gaat eigenlijk meteen al redelijk goed. Daarna terug op het asfalt een paar stukjes hardlopen, ook dat gaat boven verwachting goed. Het gaat zo goed dat Erik zich voorneemt om van de zes geplande revalidatie weken er zeker drie te besteden aan sport. Dit blijkt ook zeker haalbaar, al snel wordt revalidatie omgezet naar 50% fysiotherapie en 50% sporttherapie waar zelfs bij de fysiotherapie nog tijd besteed wordt aan hardlopen en afzetten. De revalidatie is behoorlijk zwaar, de woensdagen worden besteed aan spottherapie, dat is redelijk te doen, de vrijdagen zijn een stuk zwaarder, overdag fysiotherapie en ’s avonds trainen met de nationale volleybal selectie. De week van Erik bestaat inmiddels uit 16 uur werken, 14 uur sporten bestaande uit volleybal training en sportschool en 8 uur revalidatie. Hoewel het behoorlijk aanpoten is, vindt Erik het vooral leuk om te doen. Over de hele linie is er vooruitgang te zien, dit is een enorme stimulans.

Tijdens de revalidatie, is Erik gekoppeld aan een andere man, deze is minder sportief, maar heeft wel jarenlange ervaring met hardlopen. Daar waar Erik steeds de grens opzoekt bij het gebruik van de orthese is hij wat voorzichtiger. Door Erik te volgen in de oefeningen gaat hij steeds een stapje verder dan hij anders gedaan zou hebben. Bij het lopen is het andersom en kan Erik zich optrekken aan zijn maatje voor wat betreft techniek, dosering en ademhaling. We zien hetzelfde gebeuren als in Trappenberg, samenwerken om elkaar beter te maken, ze vormen samen een ideale mix.

Hoe verder we in de revalidatie komen, hoe beter het gaat, naast het veel beter kunnen lopen zien we ook Erik zelf veranderen, we krijgen iets terug wat we eigenlijk niet een gemerkt hadden dat we het kwijt waren. Erik begint weer spontaan te worden, is vrolijker en een stuk onbezorgder dan… Ja sinds wanneer eigenlijk? We hebben met zijn allen heel hard geknokt om Erik weer op de been te krijgen. Dit hebben we met een groep geweldige mensen mogen doen en hebben daar ook heel veel plezier aan beleefd. Toch zijn we tijdens deze reis onderweg blijkbaar toch iets verloren zonder het door te hebben of te missen. Nu we het terug krijgen is het een geweldig cadeau.

Wordt vervolgd.
Ben-Gunther
 
Profiel Privébericht 
Geslacht: man
Locatie: Edam-Volendam
Lid sinds: 23-06-2002
     Reageer met citaat 
145163



Deel 29 R.E.S.P.E.C.T ( oktober 2018 )

Het revalideren gaat super, Erik heeft de orthese vanaf de eerste dag aan van ’s morgens vroeg tot ’s avonds voor hij naar bed gaat. De fysiotherapeut had tegen hem gezegd dat hij het beste zelf kon uitzoeken wat voor hem het beste zou werken. Zij trainingsmaatje had een andere opbouw, deze moest beginnen met eerst twee en half uur en dan langzaam opbouwen. Het verschil in gebruik zal vooral te maken hebben gehad met de verschillen in de reden voor het dragen van het geheel. Hij heeft zo nu en dan wel last van wat schaafplekken en dergelijke, maar deze vallen compleet in het niet bij de support die hij tijdens het dragen heeft.

Erik experimenteert met verschillende schoenen, sokken en kijkt ook wat het beste werkt, boven zijn kleding of juist op de huid. Het lukt al snel de orthese te dragen in combinatie met een skinny jeans en tijdens het sporten kan het prima onder een joggingbroek gedragen worden. Erik wordt steeds handiger in het comfortabel maken van het geheel. Aan de onderzijde plakt hij antislip tape zodat hij er in huis zonder schoenen mee kan lopen.

Langzaam maar zeker begint alles een beetje op zijn plaats te vallen, we komen tot het besef dat dit het eindpunt van de zoektocht naar een zo’n goed mogelijk herstel gaat zijn. Voorlopig wordt het niet beter dan dit en is een amputatie voor nu afgewend. Erik ziet de orthese zelf vooral als uitstel van executie, hij gaat er nog steeds vanuit dat dit op termijn zal gaan gebeuren, tenzij de medische wetenschap vóór die tijd met een oplossing komt. Ik maak me daar meer zorgen om dan hijzelf, het is iets wat hij geaccepteerd heeft en waar hij zich niet van plan is door te laten weerhouden om de dingen te doen die hij wil doen. Begin 2016 was Erik van plan om op zichzelf te gaan wonen, hij stond ingeschreven bij een aantal instanties en was een eind op weg om dit te realiseren. Dit plan is in mei 2016 in de kast gelegd, eerst maar weer zelfstandig worden en dan weer verder. De zelfstandigheid heeft hij inmiddels herwonnen, waarmee de wens om een plekje voor zichzelf te krijgen weer op tafel komt. Het liefst zou hij in Edam gaan wonen. In het centrum van het oude stadje staat een appartementencomplex, waar hij graag wil gaan wonen het is vlakbij het verenigingsgebouw van zijn moeder en in de buurt van zijn zus en haar vriend, die in het centrum een huisje hebben gekocht.

De revalidatie is inmiddels in de afrondende fase gekomen en wordt afgesloten met een eindmeting, zodat er een goed referentiekader is. Op 12 oktober gaan we naar Doorn om bij de eindmeting te zijn, hetgeen we daar zien is ongelooflijk. In het voortraject heb ik veel verhalen gelezen en filmpjes bekeken van militairen in de VS. Deze verhalen en beelden waren stuk voor stuk indrukwekkend. Door het toepassen van een ogenschijnlijk simpele brace van carbon, kregen mensen hun leven weer terug en konden zonder pijn weer lopen en sporten. Je gaat er vanuit dat deze filmpjes geromantiseerd zijn, maar voor Erik is het complete verhaal meer dan waar gebleken. De oefeningen die op het programma staan zijn identiek aan de oefeningen van de nulmeting. Vooraf wordt de pijnscore bepaald, welke na iedere oefening gecheckt wordt. Net als de vorige keer beginnen we weer met lopen, dit gaat prima. Hardlopen kon de vorige keer helemaal niet, deze keer geeft Erik behoorlijk gas. Het ziet er technisch nog niet geweldig uit, maar dat mag de pret niet drukken. De vorige keer had Erik na het lopen al behoorlijk veel pijn, nu is het de pijnopbouw nihil en kan hij veel fitter starten aan de oefeningen in de zaal.

De atmosfeer is heel anders tijdens de eindmeting, daar waar de vorige keer iedereen gespannen en bezorgd was over het verloop van het gebeuren en we erik de pijn zagen verbijten, is er nu ruimte voor wat grappen en grollen. In plaats van de boel af te remmen, wordt er nu aangespoord om er nog een tandje bij te doen. Iedere oefening mag hij drie keer doen en moet dan ook drie keer sneller of beter gaan. Deze competitie met jezelf, is koren op Eriks molen. Astrid en ik kijken er vanaf de zijlijn naar en zijn blij en trots om onze vechtjas hier te zien. Er zijn de afgelopen twee en half jaar zoveel momenten geweest waarop je had kunnen besluiten de handdoek in de ring te gooien, telkens was er wel iets om je aan op te trekken, telkens kijken naar de horizon. Natuurlijk zijn er donkere dagen en slapeloze nachten geweest, maar steeds weer een ram op die resetknop en weer door!

#RESPECT! #NLYF

Wordt vervolgd.

« Gewijzigd: 10-05-2019 om 10:31:54 door Ben-Gunther »

Ben-Gunther
 
Profiel Privébericht 
Geslacht: man
Locatie: Edam-Volendam
Lid sinds: 23-06-2002
     Reageer met citaat 
Vandaag is het 3 jaar geleden, door het schrijven van dit blog zijn we er nu veel mee bezig. Er volgen nog ongeveer drie delen, dan zijn we in het hier en nu.

Het volgende deel staat klaar, maar laat nog even op zich wachten, hiervoor moet een van de betrokkenen toestemming geven.

Pagina's: 1 ... 38 39 40 41 42 43 44 45 46


Snelle navigatie: